Osobiste doświadczenia z nauczaniem plus leczeniem małych dzieci przekonały Arystotelesa, że w przeciwieństwie temu co twierdził Platon, obywatele nie posiadają ukrytej pamięci idealnego świata, tylko cała ich znajomość pochodzi z doczesnego doświadczenia. Dla Arystotelesa hipoteza odkrywania owej ukrytej pamięci na wskroś dyskursy dialektyczne była nieprawdziwa, zaś na wsparcie swego stanowiska przywoływał fakt, że znający się sofista potrafi wmówić niedoświadczonego ucznia nieomalże do wszystkiego.
Arystoteles stwierdził, że niemało rozsądniejsze jest przyjęcie, że ludność rodzą się z niezapisanym umysłem, który zapełnia się myślami na efekt codziennych doświadczeń życiowych. Myśli toż żyją od tego czasu własnym życiem również proporcja ludzkich rozumowań ulega rozmaitym wypaczeniom oraz dziwactwom.
Przyjmując to instalacja Arystoteles doszedł do wniosku, że by zaprowadzić porządek ludzkie myśli dodatkowo wykazać które z nich są adekwatne do rzeczywistości, tudzież które nie, wypada wykreować naukę o samym myśleniu w charakterze takim. Naukę tę nazwał logiką.