Arystoteles nie zgadzał się też ze zrównywaniem włość z wiedzą o ideach. Jego osobiste doświadczenia z Akademii Platońskiej przekonały go, że co więcej najmądrzejsi filozofowie nie są wolni odkąd zwykłych ludzkich namiętności, oraz chociażby zdarza się, że podlegają im silniej. Zgodnie ze swoją teorią duszy, Arystoteles twierdził, że każdy z osobna człek trwa w środku naturalnym konflikcie żądz cielesnych plus racjonalnej ocenie sytuacji dostarczanej mu na wskroś rozumną proporcja jego duszy. Z tego powodu przymiot to solidny sprawa sądowa przezwyciężania oraz kontrolowania żądz trudny stałego wysiłku oraz nie maleńko co na trwałe wolno posiąść na wskroś proste akwizycja wiedzy. Moralność to zatem podążanie zbytnio nakazami rozumu, które mogą egzystować lub wpojone na wskroś wykształcenie lub uzyskane na rezultat własnych przemyśleń, co na rzecz samej moralności jak takiej ma drugorzędne znaczenie. Stąd człek mądry, aliści o słabej woli bywa w szeregu przypadków mniej nieśmiały od czasu człowieka niewykształconego atoli o silnej woli.