Dusza stanowi do wnętrza systemie Arystotelesa formę życia organicznego. Dusza ludzka (rozum, νοῦς nus) stała się najdoskonalszą z form; jedyną, która posiadła dar rozumienia świata zewnętrznego także intencjonalność samej siebie. Jako najdoskonalsza jest też najbliższa połączenia się z Bogiem. Dusza jest jednakże ledwo formą materii, nierozdzielnie z nią związana. Dusza plus zgromadzenie człowieka tworzą wówczas swoistą całość, zaś nie dwójka podzielne byty.