Arystoteles odrzucił platoński dwoistość rzeczy materialnych także idei. Uważał on, że idee "nie przyczyniają się też w środku żaden tryb do poznawania innych rzeczy [...] ani do wyjaśniania ich istnienia, bowiem nie znajdują się wewnątrz poszczególnych rzeczach, które wewnątrz nich uczestniczą [...]". Jego zdaniem rola rzeczy (substancja, οὐσία ousia) zawiera się do wnętrza niej samej.
W obszar dualizmu platońskiego powstał ale inny: materii również formy. Forma była odpowiednikiem idei platońskiej, tylko nie jak osobny, samowystarczalny byt, oraz jak szczyptę nadające kontur oraz nasunąć się materii – tworzywu. Relację pośród formą natomiast materią wolno w takim przypadku sobie przedstawić w charakterze relację pośród naczyniem i wodą, lub gliną oraz palcami garncarza.
Formy w środku zasadzie nie mogą znajdować się bez materii, zaś z drugiej strony sama idea bez form nie posiadałaby kształtu, koloru, ruchu dodatkowo innych cech; byłaby czystym chaosem. Tak w takim przypadku znany nam z doświadczenia Ziemia jest nierozerwalną kombinacją materii oraz idei-form.
Przyczynił się do rozwoju teorii atomistycznej twierdząc, że cała myśl składa się z tych samych ciągłych substancji pierwotnych.